Uchiko – Yawatahama – Beppu – Kurokawa

14-10-2016: Het ontbijt zag er bijna identiek uit als gisteren. We waren eensgezind dat we blij zijn dat twee dagen een Japans ontbijt wel genoeg is, nu maar hopen dat ze morgen ook een Westers ontbijt hebben. Rond half tien hadden we de trein naar Yawatahama een kort ritje, deze keer reden we minder door tunnels, waardoor je van de omgeving kon genieten. We zagen nog een kasteel en opvallend blijft toch de kleine veldjes met rijst, groenten en bloemen. Het zijn een soort volkstuintjes, maar dan tussen de huizen. Vanaf het station moesten we ongeveer vijf minuten met de taxi naar de pier. De taxichauffeur was volgens ons van 1932, want we dachten dat we dat konden zien op zijn taxipas. We denken dat hij zijn taxi waar inmiddels 400.000 km op de teller stond ging oprijden. De auto zag er echt goed verzorgd uit, wat zijn ze hier toch zuinig op hun spullen. Bij de pier konden we ons kaartje inleveren en direct aan boord gaan van de boot naar Beppu. Het is een grote boot, waarschijnlijk vergelijkbaar met de boten die van Nederland naar Engeland varen. We zitten er dan ook bijna drie uur op. De meeste plekken zijn ligplekken, je moet je voorstellen dat er twee zalen zijn met vloerbedekking op de grond en dat iedereen daar ligt te slapen. We hebben een bankje uitgekozen en ja wat doe je dan lezen en een beetje slapen. Op het eiland Kyushu, in Beppu, aangekomen hebben we weer een taxi genomen naar het station om de huurauto op te halen. We konden het niet geloven, maar ook deze taxi-chauffeur kwam uit 1932. We denken dat ons Japans ons toch wat in de steek laat. Bij het station hebben we eerst wat gegeten: ramen of Japanse noedelsoep. Het ophalen van de auto ging soepel en we hebben dezelfde als de vorige keer, behalve een minder luxe uitvoering, want er zit geen achteruitrijcamera in, daarentegen geeft het navigatiesysteem in het Engels wel de aanwijzingen en als we uitstappen praat de auto tegen mij. Het enige wat ik versta is arrigato (bedankt). Aangezien we nog wat tijd over hadden hebben we nog één jigoku (hell) bezocht het is een soort warmwaterbron, maar dan niet om in te baden. Ze hebben er met modder en een geiser, maar dat hebben we al eerder gezien in Nieuw-Zeeland, dus we hebben een rood bad uitgekozen om te bezoeken, nl Chinoike. Het was inmiddels drie uur en tijd om te vertrekken naar Kurokawa, want het was nog anderhalf uur rijden. In Beppu zag je uit veel huizen stoom komen, we dachten in eerste instantie dat er fabrieken stonden, maar toen bleek het stoom van de warmwaterbronnen te zijn. Erg gek gezicht. De weg naar Kurokawa was prachtig: bergen met bomen, maar ook grasgroene hellingen en veel rijstvelden. Toen we aankwamen vond ons navigatiesysteem dat we er waren, maar wij zagen geen bordje naar het hotel. We zijn een zijweg ingeslaan, maar dat bleek een ander hotel te zijn. We kregen nog uitleg hoe we moesten rijden en een Japanse plattegrond, maar toen lukte het nog steeds niet om het te vinden. Wouter was uitgestapt om op de bordjes te kijken en ondertussen keek ik naar de voucher van het hotel waar een gedetailleerde beschrijving op stond, dus toen reden we er zo naar toe. We logeren de komende twee nachten in ryokan Wakaba, het is een erg mooi hotel. De kamer heeft uitzicht op de rivier, net zoals de onsen. We zijn direct de onsen in gegaan, want om half zeven werd het eten geserveerd. Kurokawa staan bekend om zijn warmwaterbronnen en vele hotels met onsen, de meeste met rotenburo (buitenbaden). Het eten was weer overdadig, maar erg lekker. Op dit moment staat deze samen met de ryokan in Miyajima aan de top. Het eten werd op de kamer geserveerd. Ik ben bang dat wij niet gemaakt zijn om lang op deze stoeltjes te zitten, jeetje wat krijg je een houten kont. Nu zitten we in de relaxstoeltjes in de veranda uit te buiken onder het genot van een kopje thee, nadat de tafel was afgeruimd, kwam de serveerster de bedjes opmaken. Het is toch gek dat je zit te kijken als iemand anders je bed opmaakt.