Miyajima – Hiroshima port – Matsuyma – Uchiko
12-10-2016: Na het ontbijt zijn we met de shuttlebus naar de haven gebracht. De chagrijnige manager begon vandaag in één keer te praten, zou hij dan toch zijn bokkenpruik afgezet hebben? We waren ruim op tijd, maar te laat komen betekent hier de boot of trein missen. We varen eerst naar Hiroshima haven, een tochtje van een half uur en erna naar Matsuyma, waar we ongeveer een uur over deden. Matsuyma ligt op het eiland Shikoku, het kleinste van de vier grote eilanden van Japan. We varen tussen vele eilanden, sommige bewoond, maar heel veel zijn onbewoond. Het zijn een soort grote beboste molshopen. We zaten op de shinkansen onder de boten, hij vaarde dan geen 200 km per uur, maar het ging wel erg snel. Op een bepaald moment moesten we door een erg smal stuk onder twee bruggen, volgens Wouter het Japanamakanaal. Bij de haven van Matsuyama hadden we twee opties of een bus of een taxi nemen naar het JR station, waar we de trein naar Uchiko nemen. Er stonden een aantal bussen klaar, gevraagd welke naar het JR station ging. We werden in de richting van een Limousine bus geleid. Een zelfde soort bus die ons van de luchthaven in Tokyo naar het hotel bracht. We konden onze rugzakken vooraan in een bagageruimte leggen en dat deed ik zo onhandig dat ik bijna met rugzak en al op het plateau terechtkwam. De bus zat al aardig vol, maar niemand die in lachen uitbarstte, behalve Wouter, om mijn onhandige actie. We werden keurig voor het station afgezet. In eerste instantie dachten we nog dat het niet goed ging. Het is toch raar als je helemaal niets van de taal begrijpt en dat als je aan de buschauffeur vraagt om een teken te geven als we bij het station zijn, hij dan de prijs van het kaartje geeft. Gelukkig staat JR op de borden in onze letters en riepen ze het ook in het Engels om. We hadden nog een uurtje vooraleer onze trein vertrok, dus hebben we nog een broodje gelunchd. Het is toch wel lekker dat Japanners regelmatig brood eten ipv enkel rijst en noedels. We hadden de trein gereserveerd en we zaten in wagon 3, uiteindelijk bleken we in wagon 1 op een andere plek te zitten. De conducteur zag het gelukkig door de vingers. Het was een half uurtje met de trein naar Uchiko of was het eigenlijk een metro, want we reden meer onder de grond door tunnels dan we de buitenlucht zagen. Het was ongeveer tien minuten lopen vanaf het station naar de ryokan Matsunoya. Er was geen bordje, maar gelukkig kwamen ze naar buiten om te vragen of we op zoek waren naar de ryokan. We konden pas om drie uur in onze kamer, dus we hebben een rondje gelopen door het dorpje. Er was één of andere optocht, waarschijnlijk matsuri, aan de gang. Alle middenstanders hadden rijst, groente, fruit en een fles sake klaar staan. Eerst kwamen kinderen langs met zelfgeknutselde dashi’s (praalwagen), die bij de winkels stopten en een soort dans, onder een drakenkleed uitvoerden begeleid onder tromgeroffel. Een tijdje later kwamen een aantal monniken, eentje met een soort grote palmtak, begeleid door een vrouw in klederdracht, man met een pruik en masker op en dragers van een grote dashi. De monnik wijdde de zaak en de fles sake werd meegenomen en de gezonde zaken bleven achter. Ze maakten nogal veel lawaai, dus na een tijdje hebben we een andere weg gekozen op zoek naar een koffietentje. We kwamen langs een groot winkelcentrum met een foodmarket. Zo’n grote en mooie supermarkt hadden we nog niet eerder bezocht, helaas geen koffie te krijgen. We zijn terug richting het hotel gelopen en zagen in een zijstraat een paar stoelen en tafels buiten staan. Gelukkig het was open, ze hadden koffie en zaten vlak naast het toeristenbureau. Toen we daar even zaten, kwam de karavaan ook dit plekje wijden. Dus we zaten op de eerste rij om alles te bewonderen. Ze vroegen nog of we een foto wilden van ons bij de praalwagen, daar hebben we maar voor bedankt. Het was wel grappig. Het was inmiddels vier uur geworden, dus we zijn richting het hotel gelopen en konden in onze kamer. Deze keer hebben we ook een kamer met uitzicht, nl. op de tempel en begraafplaats. Het is een kleinere kamer dan we gewend zijn, maar wel gezellig ingericht en lekkere stoeltjes om in te relaxen! De grote van de kamers wordt geteld op basis van het aantal tatamimatten, deze keer hebben we er acht. Om vijf uur klonk er muziek vanuit de tempel en de hond onder ons jankte het hele liedje mee. Ze hebben hier wasmachines staan die je kan gebruiken, dus van de gelegenheid gebruik maken om de was te doen, want dan hoeven we in Nagasaki niet meer op pad. We hadden eten om half zeven gereserveerd, dus ervoor nog in de onsen. Ze hebben hier een mini-onsen, maar wel gezellig en sfeervol ingericht. In het bad passen maximaal twee personen, gelukkig is het hier rustig. Er blijkt nog een Nederlands stel in het hotel te zijn, dus ik heb een tijdje in de onsen met de mevrouw zitten kletsen. Het eten was opnieuw een kaiseki. Het smaakte heerlijk en Wouter blij want het fototoestel was op de kamer achtergebleven. Toen we terug op de kamer waren, belde de manager om te zeggen dat er een dansgroep langskwam. Het bleek een groep te zijn die onder begeleiding van een trom een dans onder een drakenpak uitvoerde bij de verschillende huizen om te danken voor de oogst en ervoor te zorgen dat je een goed en gezond leven had. Ze waren sinds deze ochtend al 700 huizen langs gegaan. Er was een kindje die erg bang was van de draak en het op een huilen zette.
