Hakone circuit
01-10-2016: Vannacht heerlijk doorgeslapen ondanks de harde bedden. In slaap komen was wat lastig door onze luidruchtige buren, maar nadat Wouter een tik tegen de muur had gegeven werd het direct stil. Deze ochtend klopte er om half acht iemand aan onze deur, ik ben bang dat we in een gang zitten van één of andere groep en dat ze dachten dat wij ook bij de groep hoorden. Toen ik naar buiten keek, was het aan het regenen en wat gisteren nog een room with a view was, was nu één en al dichte mist. De wheather pro gaf aan dat het tot 9.00 zou regenen, maar uiteindelijk was het de hele dag door aan het motregenen. In deze regio kan je op één dag gebruik maken van zes vervoersmiddelen. We zijn begonnen met het treintje naar Gora. Het was al erg druk, deze regio staat bekend als toeristische trekpleister zeker in het weekend. Het was opvallend dat niet iedereen voorbereid was op regen en 18 graden. Het motto van de meeste Japanse meisjes is “mooi, maar niet comfortabel, dus zelfs met de hoge hakken aan door het bos wandelen”. In Gora wilden we naar het Hakone museum of photography, aangezien ze daar foto’s hadden van Mount Fuji, want één ding is zeker vandaag gaan wij Mount Fuji niet zien aangezien er een zeer dikke laag wolken overheen hangt. De berg wordt niet voor niets Mount foetsie genoemd. Er was een expositie van Katsura Endo, die zelf aanwezig was en vol passie uitleg gaf over zijn werk. Hij gebruikt geen digitale camera, omdat hij dagen op pad gaat met een tentje in primitieve omstandigheden en daardoor geen stroom heeft om batterijen op te laden. Hij had foto’s hangen die een sluitertijd hadden van maar liefst twee uur. Prachtig! Erna hebben we de kabelbaan (eerst over de grond en erna in de lucht) genomen tot aan Owakudani station. Het heet “de grote kokende vallei”, deze is ongeveer 3000 jaar geleden ontstaan toen de Kami-yama uitbarstte en instortte, toen werd ook het Ashini-Ko meer gevormd. Er komt waterstofsulfide vrij, ook zwavelwaterstof genoemd. Het is een sterk ruikend giftig gas dat vooral bekend is als de oorzaak van de geur van rotte eieren. Toen we de kabellift ingingen kregen we een doekje die we voor onze mond konden houden op het moment dat de gassen te heftig zouden worden. Er waren overal waarschuwingsborden dat het niet gezond was voor zieke mensen en baby’s. We hadden al gelezen dat de wandelingen daar in de buurt gesloten waren ivm de toxische gassen die op dit moment worden verspreid. We roken de rotte eieren lucht, maar zagen geen hand voor ogen door de mist, dus het spectaculaire uitzicht hebben we gemist. Eén voordeel van de mist is dat Wouter de kabelbaan niet eng vond, aangezien je nauwelijks de grond kon zien. Na de kabelbaan gingen we over op een boot, je zal het niet geloven, maar ze hebben daar twee piratenschepen rondvaren, die over meer Ashi varen van Ogendai naar Hakone Machi, waar we het checkpoint van de oude Tõkaido weg hebben bezocht. Er zijn in heel Japan ongeveer 53 checkpoints gebouwd in de jaren 1600. Die bij Hakone Machi lag strategisch tussen Kyoto en Edo (het huidige Tokyo) en was bedoeld om te voorkomen dat wapens Tokyo werden binnengesmokkeld en dat vrouwen Tokyo uit werden gesmokkeld. Erna op zoek naar een plekje om te lunchen. Wouter had zijn oog laten vallen op het lunch buffet in een hotel, maar daar had ik niet zo’n zin in, dus uiteindelijk zijn we neergestreken in een restaurantje waar ze maaltijden gestoomd in een bamboemandje serveerden. Dat smaakte weer voortreffelijk. Na de lunch zijn we via een pad met 300 jaar oude cederbomen naar Hakone-Jijna gelopen. Eerst een stop bij een torii in het water en na een fikse klim kwamen we uit bij de tempel. Op de weg terug, hoorden we uit een bijgebouw geschreeuw komen, dus toch maar even gekeken wat daar aan de hand was. Wouter dacht dat er een Samoerai onthoofd werd, nou hij zat er niet zo ver naast. Ze waren Kendo (de weg van het zwaard) een Japanse zwaardvechtgevechtskunst aan het beoefenen, die afkomstig is uit de Samoeraitraditie. Helaas was de mist nog steeds niet opgetrokken, dus vandaag zullen we geen Mount Fujij zien. Ik had in eerste instantie nog het wilde plan om morgenvroeg bij het krieken van de dag op en neer te gaan met de bus, omdat het morgen half bewolkt wordt en ik dan mogelijk een glimp kan opvangen van Mount Fuji. Er is helaas te weinig tijd en Wouter heeft weinig vertrouwen in Leens reisvaardigheid in Japan, aangezien ik naar de tijdstabel aan de verkeerde kant van de weg stond te kijken. We hebben de bus naar Miyanoshita terug genomen, die een stop had bij het hotel. In de bus gelachen, want de chauffeur riep bij elke halte, en dat waren er best veel, om waar we waren alsof hij in een tempel aan het reciteren was. Bij het hotel aangekomen was het een drukte van jewelste. Er waren vier trouwpartijen en ja hoor we hebben een aantal mooie foto’s van het bruidspaar en dames gekleed in traditionele kleding. Als je vraagt of je een foto mag nemen, hebben ze er geen enkel probleem mee. Ik had nog gevraagd aan de receptie of we een dienst konden bijwonen, maar helaas dat was niet mogelijk. We hebben wel onze ogen uitgekeken, want we hadden ons strategisch neergezet in de lobby. De trouwjurken zijn toch wel verschillend van onze trouwjurken, eentje had een witte jurk aan, maar het leek meer op mijn plechtige communie jurk dan op een trouwjurk en ze had een soort lampenkap op haar hoofd. Charmant was wat anders. Vanavond hebben we gegeten bij een Italiaan, ja daarvoor ga je naar Japan. We hadden al gelezen op Tripadvisor dat het interieur niet om aan te zien was, maar het eten erg lekker. We sluiten ons helemaal aan bij de geschreven recensies. Er was een grote groep mannen, waarvan er eentje tijdens het gehele etentje zat te slapen, toen iedereen opstond om te gaan, werd hij wakker en begon hij aan zijn zalm te peuzelen. Nu zijn we nog aan het genieten van een kopje thee. Wouter voelt zich al helemaal thuis in Japan, hij heeft na de douche zijn vrijetijdspak aangetrokken, een Yakuta. Morgen hebben we weer een reisdag!
