Amsterdam – Yogyakarta – Magelang
19-09-2017: Amsterdam – Yogyakarta – Magelang
Gisteren werden we om kwart voor één opgehaald door de taxi, dus we konden ’s ochtends rustig opstarten. Nog wat huishoudelijke klusjes gedaan en een wandelingetje door het Waspikse landschap. We waren net op tijd terug thuis, want een ontzettende wolkbreuk kwam net over Waspik.
Bij vertrekhal 1, de KLM-hal, werden we keurig afgezet, helaas de machine die de boarding Pass moest uitprinten kende ons niet, ondanks dat we ingecheckt waren. We werden van de ene balie naar de andere gestuurd en uiteindelijk kregen we te horen dat we bij Garuda dienden in te checken. We vragen ons nog steeds af wat KLM met onze vlucht te maken heeft, behalve dat het logo op de tickets prijkt. Dus even een wandelingetje naar vertrekhal 3, zo zullen we wel aan onze 10.000 stappen komen vandaag. Bij de incheckbalie stond er een erg lange rij. Gelukkig hadden we reeds ingecheckt en konden we bij een andere, iets minder lange rij, onze bagage droppen. Na een uurtje waren we eindelijk verlost van onze rugzakken. De paspoort- en handbagage controle gingen vlot. Je wordt beloond om je trolley thuis te laten, want dagrugzakken mogen in een andere, snellere rij. We hadden dus nog mooi een uurtje om te genieten van een verlate lunch. Rond kwart voor vier zou de gate opengaan en een uurtje later konden we vertrekken, helaas met een uur vertraging, lieten we het Nederlandse landschap achter ons.
Gedurende de vlucht van ongeveer 13,5 uur naar Jakarta, waarin ruim 12.000 km moest overbrugd worden op de gebruikelijke manier de tijd verdreven: eten (het was best goed te happen), lezen, film kijken, spelletjes spelen (vooral Wouter), muziek luisteren, slaaptablet slikken en slapen (het is Wouter gelukt om ruim 5000 km te pitten). We hadden wel geluk deze keer, het stoeltje naast mij was vrij, dus geen dikke Indonesiër naast ons en dus voldoende plek om ons te placeren.
Eenmaal aangekomen in Jakarta, hebben we nog een vlucht van 1,15 minuten te gaan naar Yogyakarta, waar de taxi klaar staat om ons naar de Borobodur te brengen. Het is hier heerlijk weer, lekker zonnetje en een graad of 30, dus lekker zweten met onze spijkerbroek en bergschoenen aan. Eerst ons visum ophalen, we konden hem in eerste instantie niet terugvinden in ons paspoort, want er was gezegd dat we twee pagina’s nodig hadden, maar nee hoor, een klein lullig stempeltje op dezelfde pagina als Myanmar. We begonnen al plannen te maken dat we hier zouden moeten blijven, maar nee hoor, na 3,5 week komen we weer naar huis of er moet een andere kink in de kabel komen. De volgende klus was geld pinnen, onze eerste Indonesische rupiah, zitten in de portemonnee. In eerste instantie lukte het niet, maar we hadden net de pinautomaat, van de drie op een rij, die onze bankkaarten niet accepteerde. Met 2.500.000 rupiah zijn we op onze Nederlandse rekening 160 euro armer, dus als Indonesisch miljonair voelen we ons al helemaal op ons gemak. Erna op weg naar de gate voor de volgende vlucht, en tijdens de vlucht onze eerste vulkanen gespot, waarschijnlijk zullen er nog vele volgen, oa de Merapi die in 2010 voor het laatst is uitgebarsten. Het was op de luchthaven van Yogyakarta een drukte van jewelste, waardoor we een aantal rondjes in de lucht dienden te cirkelen, vooraleer de landing in gezet kon worden, helaas met vertraging als gevolg. Het was een relatief kleine luchthaven, in vergelijking met Jakarta, maar het was er net zo druk als in de lucht. Rugzakken gepakt en onze chauffeur Amri stond ons al op te wachten. Daarna reden we direct door naar Magelang, waar we overnachten in hotel Manohara. Het is een ritje van een dik uur, maar de avondspits zorgde ervoor dat we er wat langer over deden. Ik moet eerlijk zijn dat ik hier geen auto, maar ook geen scooter zou durven rijden. Het verkeer kwam echt van alle kanten. En als je zo een brave Hendrik bent zoals mij, zou het helemaal niet opschieten, want de brutalen hebben hier de halve wereld. De zon ging langzaam onder en rond half zeven bereikten we het hotel. Een nette kamer, maar niet super de luxe, maar een pré van dit hotel is dat we morgenochtend voor de officiële opening al naar binnen kunnen bij de Borobodur en we dus vanaf het tempelcomplex de zonsopgang kunnen bewonderen. Één nadeel, wake-up call om 4.00. Aangezien we behoorlijk afgepeigerd zijn, hebben we een hapje gegeten in het restaurant van het hotel, het was aardig, maar zal vast niet in onze top vijf lekkere restaurants komen. Onze eerste Bintang biertje smaakte naar meer. Op de kamer, als slaapmutsje de informatie lezen die we van de reisorganisatie kregen: erg verzorgd en informatief.
