Dag 6: Midelt – Erg Chebbi

Vannacht sliepen we in een piepklein kamertje. We hadden al gezien hoe klein het was, dus de grote rugzakken bleven in de auto. Geen overbodige luxe, want je kon je spreekwoordelijke kont niet keren in het kamertje. Verder wel een goed bed en eigen wc en douche, maar die waren ook in formaat kaboutertje. De eigenaar van de kasbah verontschuldigde zich er voor en vertelde dat hij bezig was met uitbreiden met ondermeer een restaurant en wat extra accommodatie en dat hij dan ons kamertje tot een single room ging bombarderen. Zover was het nog niet, dus Leen en ik hebben heel cosy lepeltje-lepeltje gelegen.

’s Ochtends weer een heerlijk ontbijt gehad. Vervolgens zijn we een wandeling gaan maken naar een kloof die dichtbij de kasbah ligt. Het was een mooie wandeling, door een door een riviertje uitgesleten canyon.

We liepen er alleen, en moesten regelmatig het stroompje over om dan weer aan de ene kant en dan weer aan de andere kant langs de rotswanden te lopen. Dus op zoek naar geschikte stenen die uit het water staken en stabiel lagen om over het water heen te springen. En je raadt het al, op een gegeven moment hoorde ik een stevige plons achter mij… Leen tot aan haar knietjes nat 😂😂. Even correctie van de diepte, want mijn enkels hebben net het water gevoeld. Zelf heb ik het wel droog gehouden, maar ben licht gewond uit de strijd gekomen toen ik een boom moest ontwijken. Maar allebei geen blijvende schade gelukkig. De kloof zag er schitterend uit, met steeds meer zonlicht dat naar binnen scheen over de wanden die soms een meter of 30 hoog waren.

Na een uurtje of twee waren we terug bij de kasbah en zijn we richting Merzouga gereden. Het landschap leek wel op Colorado! Geweldige rode rotsformaties, canyons met op de bodem een groene oase van palmbomen en dorpjes. Afwisselend reden we op de rand en op de bodem, soms geflankeerd door enorme rotsen. En soms reed je bovenop een rotsformatie waarbij het landschap ineens vlak leek te zijn, waarbij je ineens weer geconfronteerd werd met een enorme scheur in het landschap.

Na verloop van tijd kwamen we in een meer woestijn- en rotsachtig landschap terecht. Wat naast de veranderingen in het landschap opvalt, is dat de mensen hier donkerder van kleur zijn en dat de vrouwen meer dan in het noorden volledig in het zwart gekleed zijn en gesluierd zijn inclusief het gezicht. Tussendoor nog een keer staande gehouden door de nog steeds alomaanwezige politie. Dit keer gelukkig zonder financiële (of vervelender 😂) gevolgen. Geluncht bij een restaurant in Errachidia, met een taco die een wrap bleek te zijn, maar heerlijk smaakte.

Vervolgens doorgereden naar een hotel in de buurt van Merzouga. Van daaruit zouden we worden opgepikt om per kameel (eigenlijk zijn het hier stiekem allemaal dromedarissen, maar iedereen noemt ze hier camel) naar ons ‘woestijnkampementje’ te worden gebracht. Maar eerst werden we per 4×4 samen met een ander stel naar de kamelen gebracht. Helaas mocht ik niet zelf sturen, het was een soort IJsland meets Namibië, met een Toyota Landcruiser door de woestijn scheuren… 😎. Vervolgens de kamelen ontmoet. Nog wat foto’s gemaakt terwijl we moesten wachten op vier andere mensen. En toen mochten we plaatsnemen, waarna de kameel eerst op z’n knietjes ging zitten om vervolgens geheel de poten te strekken. Helaas was ik zo dom om bij het grootste beest te staan, die dus een meter of drie boven het zand uitstak. En dat is net teveel om mij relaxt bij te voelen gezien mijn hoogtevrees 🤪. Maar zoals Leen altijd zegt: de enige mogelijkheid om van die angst af te komen is door jezelf er aan bloot te stellen. Die exposure is gelukt, maar ik betwijfel ten zeerste of ik er vanaf ben…

Los van m’n klamme zweethandjes en de kramp in m’n bovenbenen van het iets te krampachtig op dat beest te willen blijven zitten, was het wel een mooie ervaring. Met z’n achten achter elkaar door de woestijn, waar je ook kijkt alleen maar zandduinen. Tegen zonsondergang stopten we bij een duin waar we omhoog klommen om. Helaas verdween de zon gedeeltelijk in wat lichte bewolking, maar desalniettemin was het een zeer mooi gezicht.

Een tijdje later kwamen we in het duister aan bij ons kamp. Het voldoet volledig aan het luxekamperen dat aan ons wel besteed is. Tentje is ongeveer vier keer zo groot als ons kamertje gisteren. In het bed kunnen we beiden diagonaal liggen zonder elkaar te raken. Badkamer inclusief wc en douche. Stroom om onze gadgets op te laden en zelfs een redelijk werkende internetverbinding. En dat midden in de woestijn, op enkele tientallen kilometers van de Algerijnse grens. Het diner was lekker, allen voor de koffie moest je je ergens anders melden waarbij je geacht werd gezellig mee te gaan doen met het onvermijdelijke zang- en trommelgebeuren. Nou, dat is aan ons niet zo besteed, dus zonder koffie genoten van de enorme hoeveelheid sterren aan de hemel. Wat is het toch mooi hier! Morgen om 7:15 ons nestje uit om de zonsopkomst te bewonderen om daarna lekker te ontbijten.