Dag 9: Skoura – Marrakesh

Vanmorgen bij het uitchecken nog wat tips gekregen van de hotelbaas wat er onderweg naar Marrakesh te doen was. Op papier met 250 kilometer een kippenstukje, maar inmiddels hebben wij ervaren dat de gemiddelde snelheid niet boven de 60 km/h uitkomt. En op deze rit mogen we bovendien het Atlasgebergte doorkruisen, dus we kunnen de nodige haarspeldbochten verwachten. We wisten dus niet hoeveel tijd we hadden, maar de hotelbaas verzekerde ons dat het ging lukken om zowel de filmstudio’s in Ouarzazate als de kasbah in Aït-Ben-Haddou te bezoeken. Volgens hem was deze kasbah weer heel anders dan degene die we gisteren hadden bezocht, dus vooruit maar.

Ouarzazate ligt op een half uurtje rijden. Eerst nog een paar pogingen ondernomen om te tanken, want Ouarzazate is de laatste grote plaats voordat we het gebergte in gaan, en als je ergens niet zonder benzine wil staan is het daar wel. Helaas weer getrut: of ze accepteren geen creditcard, of ze willen alleen die dure premium-diesel er in gooien, na een aantal te hebben geprobeerd eindelijk ons huurbakje volgegooid. 

Vanmorgen zijn we er trouwens ook achtergekomen waarom onze auto zo rammelt. We hadden al een aantal keer de krik en de brandblusser ergens anders in de kofferbak gelegd en de hoedenplank wat aangedrukt, maar als de weg niet helemaal vlak was, begon er een steeds luider gerammel uit de kofferbak op te stijgen. We maakten al grapjes dat onze huiskabouter in de kofferbak overuren maakte (vandaag kwamen we trouwens Roel van Velzen tegen in Marrakesh, voor de Belgische lezers: dat is een bekende Nederlander en tevens een dwerg…). Maar vandaag kwamen we er achter dat het geen kabouter of Roel was in onze kofferbak, maar dat het slot los zit. Dat is natuurlijk de pest met zo’n huurauto: niemand meldt dat bij het inleveren, want iedereen is bang dat er dan voor een reparatie betaalt moet worden. Dus iedere huurder van deze auto wordt achtervolgd door dat gerammel uit de kofferbak 🤪.

Ouarzazate is dé filmhoofdstad van Marokko en zelfs van het Afrikaanse continent. Veel films waar een woestijn in voorkomt, worden hier in de buurt opgenomen. Nou kijk ik regelmatig series of films, maar ik ben geen filmfreak die onthoud wat waar wordt opgenomen. Er zijn drie filmstudio’s in Ouarzazate, die alle drie te bezichtigen zijn. Op aanraden van de hotelbaas hebben wij gekozen voor Atlas Corporation Studio’s. Hier zijn ondermeer (delen van) Prison Break, The Living Daylight, The Jewel of the Nile en Games of Thrones opgenomen. Best grappig om door de verschillende sets heen te lopen, maar verwacht geen Universal Studio’s of iets dergelijks. Ook toen wij er rond liepen werd er gedraaid, maar we mochten niet in de buurt van de set komen en konden niet zien waarvoor het was.

Vervolgens naar Aīt-Ben-Haddou gereden. Aït-Ben-Haddou is een middeleeuwse, verstevigde stad langs een rivier. De stad is bekend vanwege de schitterende kasba’s, die tegen een heuvel aan zijn gebouwd. Deze zijn opgebouwd uit leem en worden samen de Ksar genoemd. Helemaal bovenop staat de graanschuur, het best verdedigde deel van de Ksar. De stad werd in 1987 door UNESCO tot werelderfgoed verklaard en trekt jaarlijks zo’n 25.000 toeristen. Het moet gezegd worden, deze kasbah is weer totaal anders dan Amridil die we gisteren bezochten. Veel uitgebreider, met binnenin nog allerlei winkeltjes en bovendien een fenomenaal uitzicht vanaf de rivier op de kasbah. Helaas dus ook behoorlijk druk, veel groepen.

Vanaf Aīt-Ben-Haddou konden we volgens onze hotelbaas verder rijden naar Marrakesh, langs een alternatieve route die dan uiteindelijk weer op de hoofdweg zou uitkomen. Die alternatieve route voerde door de bergen langs allerlei kleine dorpjes. Ook nog langs de rotswoestijn gereden, maar het mooiste, meest fotogenieke punt punt daarvan zijn we helaas voorbij gereden omdat we niet wisten dat we er al waren. Marokkanen: ze zouden toch nog eens wat meer kunnen kijken naar hoe bijvoorbeeld Amerikanen dat aanpakken met toeristische trekpleisters. Bordje, parkeerplaats, wat uitleg erbij, daar doen ze hier niet aan. Nou ja, dat is misschien ook wel een deel van de charme van het land. Maar voor de Grand Canyon en het landschap van Colorado National Monument hoef je dus geen 12 uur te vliegen, het ligt op een uur of 4 vliegen van Nederland.

Daarna op zoek naar een lunchplekje. In eerste instantie dachten we dat dit lastig ging worden omdat de dorpjes onderweg nogal uitgestorven leken. Maar nadat we de hoogste bergpas overgestoken waren, reden we door een paar dorpjes waar ze meer waren toegerust op het voeden van hongerige passanten. Uiteindelijk uitgekomen bij een tentje dat bestond uit een slagerij annex grill annex minimarket. De halve koeien en schapen hingen aan kettingen bij de slagerij, de slager sneed er een stuk vanaf dat hij door de gehaktmolen draaide, bij de grill werd het op het vuur gegooid en vervolgens belandde het op je bord. Ondertussen werd er in de slagerij ook nog druk gelast aan een stang waar dat vlees aan moest hangen en was het een drukte van belang in de minimarket waar ze ondermeer boy- en girleditions van het welbekende chocolade surprise eieren als nep Nike sneakers verkochten en alles wat je er maar tussen bedenkt. Het was kortom een gezellige drukte en het eten smaakte goed.

De weg vervolgd naar Marrakesh. We hebben een klein hotel net buiten het centrum geboekt, met een parkeergelegenheid en dicht bij het vliegveld. Bovendien had ik iets gelezen over de mogelijkheid dat ze een ontbijtbox mee zouden geven, want wij moeten zo rond 05:00 in de ochtend wegrijden. Auto aftanken, sleutels inleveren, etc. en dit keer willen we geen IJsland-ervaringen meer. Het hotel en de kamer zien er prima uit, een soort boetiekhotel, superleuk ingericht met allerlei Schotse prullaria met een Marokkaanse twist, want de eigenaar is een Schot. Bij het inchecken kregen we een heerlijke ijsthee, ook wel weer eens lekker in plaats van de onvermijdelijke muntthee en bovendien heerlijk verkoelend bij de 30 graden die het in Marrakesh is. In eerste instantie bleek een ontbijtbox niet mogelijk, maar toen we even later aan de praat kwamen met de eigenaar, bood hij aan om om 4:30 het ontbijt voor ons te regelen. Nog beter 😎!

We zijn na het inchecken nog even Marrakesh in gegaan, ons met de taxi bij het Djemaa el Fna plein laten afzetten. Bijna in dubbele zin van de betekenis, ware het niet dat we bij het hotel hadden gecheckt wat de rit ongeveer zou mogen kosten. Chauffeurtje niet blij, maar dan moet hij maar niet meer dan het dubbele vragen… Nog een beetje rondgedwaald door de Medina, wat souvenirs gekocht en Leen heeft een mooi nieuw heuptasje gescoord ter vervanging van haar oude waarvan de ritsen tijdens deze vakantie het hadden begeven.

Daarna in een gezellig tentje aan een kleiner pleintje een virgin mojito gedronken, het lijkt te gaan lukken deze vakantie geheel zonder alcohol te gaan doorkomen 🤪😂. Afgesloten met een pizza voor mij en een kip pastille (die van de eerste lunch in Fez) voor Leen. Morgenochtend vroeg het bed uit en naar het vliegveld, het was een mooie vakantie, veel gezien en ons goed vermaakt.