Kyoto – Himeji – Osakikamijima

08-10-2016: De eerste trein trein die we vandaag gereserveerd hadden, vertrok rond half negen, dus de wekker stond om 7.00, want we moesten nog vanuit het hotel naar het station. Aangezien we op tijd wakker waren, zijn we met de bus gegaan. In het station nog broodjes gekocht en naar het perron gelopen, waar we nog een koffie uit de vendingmachine hebben gekocht. Ze verkopen hier dus ook blikjes warme dranken in de automaat. Je vindt deze apparaten echt op elke hoek van de straat met fris, bier en af en toe warme dranken. Om 9.18 kwam we we aan in Himeji. We hadden gelezen dat je gratis fietsen kon krijgen bij het toeristenbureau. Het kasteel ligt op ongeveer 2 km van het station, dus het leek ons wel grappig om dat stukje te fietsen. Het was ons al opgevallen dat de fietsen hier allemaal erg klein zijn en dat het zadel erg laag staat. Je kan je voorstellen dat Wouter bijna met zijn knieën tot aan de grond kwam. Gelukkig was het maar een klein stukje, want het is volgens mij killing voor de knieën. Het kasteel was nog maar een uurtje open, maar het was er al erg druk. Het heeft als bijnaam “Witte reiger kasteel” ivm de witte buitenmuren en is door de UNESCO als werelderfgoed bestempeld. Het is ongeveer 400 jaar oud en nog in originele staat, want het is nooit verwoest door brand of aardbevingen. Tot vorig jaar stond het in de steigers en was het in restauratie. Het kasteel heeft zes verdiepingen, waar je via stijle trappen omhoog klom, het was filelopen door de drukte. De verdiepingen werden steeds kleiner en het leek erop, dat het ook steeds lager werd. Wouter moest af en toe een limbodans uitvoeren om de trap op en af te gaan. Eenmaal buiten was er nog een optie om een aantal bijgebouwen te bezoeken, maar dat hebben we niet gedaan, aangezien onze volgende trein om 12.45 vertrekt. We hadden gelukkig nog wel tijd om een ijsje te eten, want het is erg warm en drukkend vandaag. Ik heb een groene thee ijsje op, het zal niet onze favoriete smaak worden. De fiets ingeleverd en lunch gekocht bij de supermarkt, de 7 Eleven. We waren keurig op tijd, helaas onze trein had een paar minuten vertraging. Wij dachten dat ze hier altijd keurig op tijd reden, nee dus. De vertraging van de shinkansen worden gemeten in aantal seconden per jaar. Toen we op het perron zaten te wachten, passeerden er een aantal doorgaande treinen, jeetje het hele stationsgebouw trilde, gelukkig dat de gebouwen hier aardbevingsproof zijn. Gelukkig heeft de trein de vertraging weer ingehaald, want we hadden maar vier minuten overstaptijd. We moesten er in Shin-Onomichi uit en de huurauto ophalen. Het lijkt erop dat de hoeveelheid Engels die ze kunnen steeds minder wordt, maar ze doen wel erg hun best. Onze auto, een Toyota Visz, stond klaar. Eerst de paperassen in orde maken en op beschadigingen controleren (er is slecht één klein krasje, je kan zien dat ze ook op hun auto erg zuinig zijn). Gisteren kreeg ik nog een mini-paniekaanval, toen ik dacht dat ik alle vouchers en internationaal rijbewijs in de rugzak had gestopt, die inmiddels verstuurd was. Gelukkig was dat niet het geval. We hebben nog hulp gevraagd om navigatie in te stellen naar de haven, maar gelukkig is het menu in het Engels. Grappig je moet hier bestemmingen invoeren op basis van het telefoonnummer. We kregen ook nog een telefoon in de hand met daarop een Engelstalig uitleg, maar we begrepen er in eerste instantie beiden niets van. Op een bepaald moment toonde de man een knopje en snapte Wouter dat hij bedoelde dat er in de auto een start stop systeem zit, dus als je stil staat valt de auto uit. Wij zijn dat inmiddels gewend uit onze eigen auto. Gelukkig is het een automaat en heb ik vorig jaar in Zuid-Afrika veel geoefend met links rijden. We moesten naar de Takehara haven, een ritje van 45 minuten. Op een bepaald moment moesten we linksaf slaan een heel klein weggetje in door de rijstvelden. Het leek erop dat het navigatiesysteem op de toeristische route staat ingesteld. Eenmaal bij de haven aangekomen hebben we de voucher omgewisseld voor een kaartje met de veerpont. We konden met de boot van 15.25 mee ipv 15.40. We varen over de Japanse binnenzee. Waar je maar kijkt zie je grotere of kleinere eilandjes, die allemaal erg groen zijn. Op een aantal zie je industrie, maar sommige zijn ook onbewoond. We vaarden in een rustig tempo naar het eiland Osaki-Kamijima. Een ritje van een half uur en 100% genieten van het uitzicht. Het hotel staat aan de andere kant van het eiland op een heuvel. De rit ernaartoe duurde ongeveer 20 minuten. We kwamen gelukkig weinig tegenliggers tegen, want sommige straatjes zijn best krap. We logeren de komende twee nachten in hotel Seifukan. We werden hartelijk ontvangen en de weg werd gewezen door een vrouw die een beetje Engels sprak, maar erg nederig en grappig was. De kamer is deze keer echt een room with a view, er zijn geen woorden voor, een wijds uitzicht op de zee en de eilanden. Hier kan je wel de hele dag naar buiten kijken. Het reisbureau noemt deze reis de hofreis, wat betekent dat we een aantal stops maken, zoals vroeger onze voorvaderen deden op hun trip naar het vroegere Edo (tegenwoordig Tokyo). Dit eiland is nog niet echt toeristisch en straalt daarom een ouderwetse sfeer uit in de hoop dat we ons kunnen voorstellen hoe het 200 jaar geleden moet geweest zijn. Alhoewel toen ik in de onsen lag, vond ik het toch wel erg luxe. Ze hebben hier twee buiten-hotsprings met uitzicht op zee, prachtig. Aangezien we al redelijk volleerde onsen-gangers zijn, hebben we onze yakuta aangetrokken en lekker gebadderd. Ze hadden allerlei heerlijke douchegels, shampoo en crèmes, zelfs een olie tegen haaruitval. Leen heeft alles uitgeprobeerd. Vanavond hadden we weer een 10-gangen diner. We zaten in een grote eetzaal aan een gewone tafel, wat minder charme had dan de kamertjes in het vorige hotel. De presentatie was minder, maar het smaakte beter dan in het vorige hotel. We starten opnieuw met sashimi, erna gegrilde shii-take in miso-saus (mmm, smaakte heerlijk. De serveerster gaf aan dat er ook drie bereidingen bij het ontbijt zijn. Ik weet niet of vis in die saus op mijn nuchtere maag goed zal vallen). Ondertussen werd er een abalone schelp met weekdier erin op een vuurtje gelegd. Wouter zijn beestje vond het vuur onder zijn schelp niet helemaal geweldig en ging helemaal krullen.  Het is eigenlijk een soort grote mossel, maar aangezien bij mossels het deksel op de pan zit, zie je niet wat er gebeurt als het begint te koken. De abalone schelp is een schelp die Heleen ook had en die parelmoer is van kleur en veranderd afhankelijk van de lichtinval.  Ik heb de twee lege schelpen meegenomen als souvenier. De volgende gang was de kop en een stukje staart van een zeebaars in bouillon, dan hadden we tempura van garnaal, wat erg goed smaakte, een gestoomd eitje en als afsluiter misosoep en rijst met babysardientjes (ze waren nauwelijks groter dan een speldenkop) en pickles. Het dessert was een stukje peer en een heerlijk chocoladetaartje. Toen we op de kamer kwamen waren onze bedjes alweer opgemaakt. We hebben er nog een aantal matrasjes extra onder geschoven, want het is toch wel erg hard, om maar niet te spreken van het hoofdkussen, wat volgens mij gevuld is met rijstkorrels. We merken wel aan het internet dat we in een buitengebied zitten. Af en toe komt er mail door, maar soms hebben we helemaal geen verbinding, dus dat zal wennen worden, aangezien we afgelopen tijd wel erg verwend waren met ons Wi-fi apparaatje.