Osakikamijima – Hiroshima – Miyajima

10-10-2016: Deze ochtend hadden we opnieuw een vroeg ontbijt, want het kon tussen 7.00 en 8.15 en we hadden een vol gepland programma. Het was een onbewolkte dag, dus nog een aantal foto’s genomen, wat is het hier toch mooi. Om 8.30 kwamen we aan bij de boot en we konden eigenlijk direct de ferry oprijden. We zijn binnen gaan zitten, omdat er een fris windje stond. De tv stond aan en ik zag beelden van een vulkaanuitbarsting. Toen we op internet keken (ja we hebben weer goed bereik met ons Wi-Fi apparaat) zagen we dat er een uitbarsting is geweest bij Mount Aso. Oeps, daar gaan wij over een aantal dagen heen. Gelukkig logeren we niet in het dorpje, maar een uurtje verderop. Wouter had de navigatie ingesteld op het kantoor van Toyota, waar we onze auto konden inleveren. Het was een ritje van een klein uurtje, het landschap wordt gekenmerkt met groene bergen en tunnels. De Japanners rijden keurig: geen bumperklevers, niet te hard, want je mag hier maar gemiddeld 50 km per uur, en ja hoor op de snelweg mag je maar liefst 80! We dienden de auto vol getankt terug in te leveren. Ja, hoe tank je in een land waar de automaat vol staat met Japanse tekens. Gelukkig wilde ons iemand wel helpen, want anders was het nooit gelukt. Ik kon zelf nog iets winnen, maar helaas ik had twee azen en een vijf toen ik de tankslang er weer in hing. De auto inleveren ging erg soepel. We konden met een JR toeristenbus reizen met onze Japan Rail Pass en deze stopte voor het A-bomb Dome, het begin van het Hiroshima Peace Memorial park. Het Vredesmonument of de Atoombomkoepel is een gebouw dat op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Het is één van de weinige grotere gebouwen die relatief overeind is blijven staan na de atoombomaanval van 6 augustus 1945 om 8.15, ondanks het feit dat het gebouw zich op 160 meter van de explosie bevond. Het overeind blijven wordt toegeschreven aan het feit dat de bom op een hoogte van 580 meter tot ontploffing werd gebracht met een grote champignonvormige wolk als gevolg. Je kon erg goed zien wat een hitte er is vrijgekomen tijdens de explosie door het vervrongen staal. Als je dat ziet, wordt je er wel even stil van. Verder in het peace park veel monumenten en herdenkings gebouwen. Bizar om dat allemaal te zien maar het in het Hiroshima Peace Memorial museum word je pas echt geconfronteerd met alle gevolgen. De foto’s en de persoonlijke verhalen en eigendommen spraken erg tot de verbeelding. We waren toen we het museum uitgingen behoorlijk stil. Je beseft dan pas wat voor een enorme verwoestende kracht zo’n bom heeft. We hopen dat dit niet nog een keer ingezet zal worden. Raar dat er nog veel kernkoppen op de wereld bestaan. Met het gooien van de atoombom wilde Amerika het einde van de Tweede Wereldoorlog bespoedigen. We zijn via de zijkant naar het centrum gelopen, want we hadden even wat rust en frisse lucht nodig, omdat het ook erg druk in het museum was. Hiroshima staat bekend om okonomiyaki, een soort pannenkoek, maar dan anders. Er wordt een dun laagje deeg op een grillplaat gebakken, daarop een berg witte kool en taugé, daarop noodles, saus en toppings (garnalen, inktvis, oesters) waar je uit kan kiezen en dan twee gebakken roereitjes als bovenkant. We liepen te zoeken naar een tentje waar ze het verkochten en zonder we het wisten kwamen we in de wijk, Okonomimura, terecht die daarom bekend stond. Biertje erbij en het was een heerlijke lunch. We zijn naar het station gelopen, want het was ook wel een overdadige lunch. Vanaf het station zijn we met de JR-line naar Miyajimaguchi gereden, ongeveer een half uurtje. In het station werden we eerst nog getrakteerd op een optreden van de Tokimeki Sendenbu, een soort meiden groep die in 2015 is opgericht, nadat ze een Idols wedstrijd hebben gewonnen. De meiden zingen met schrille piepstemmetjes, dat redelijk overstemd werd door het geluid van de fans, vooral mannelijke van alle leeftijden, die helemaal uit hun dak gingen met geschreeuw en gekke bewegingen. We hebben vooral gelachen om het publiek die helemaal los ging. Japan is wat dat betreft wel een land waar je extreem gekke zaken kan meemaken. Na de trein stapten we over op de ferry voor een minuut of 10 naar het eiland Miyajima. We zagen aan de overkant de torii in het water staan, waar het eiland om bekend staat. Toen de ferry werd uitgeladen viel ons al op dat het op de boot terug erg druk was, maar blijkbaar had nog niet iedereen het eiland verlaten. Je kon wel over de koppen lopen. Wij logeren de komende twee nachten in ryokan Jukeiso op het eiland en ’s avonds blijkt het toch redelijk uitgestorven te zijn. Het was een minuut of 20 lopen van de boot en al snel kwamen we in een rustiger gedeelte. Onze kamer heeft uitzicht op de torii, die helaas voor een deel in de steigers staat, dus we kunnen opnieuw genieten van een prachtig uitzicht. Onze rugzakken waren weer keurig bezorgd en stonden reeds in onze kamer. We konden voor 30 minuten een privé-onsen reserveren, samen badderen zagen we wel zitten met uitzicht op de torii. Het bad was erg heet, zelfs zo heet dat ik als ervaren saunagangster er niet eens in kon zitten. Aangezien we in een ryokan zitten hebben we ook deze avond een kaiseki, dus start met aperitief en een bordje met hapjes, erna een gestoomd, gefrituurd en gebakken vis of vlees, rijst met misosoep en als afsluiter een toetje met thee. We vonden het eten van vanavond tot op heden het mooist gepresenteerd en het lekkerst. We zaten in eetzaaltje met drie tafels, dus een stuk gezelliger dan de afgelopen twee dagen. Nu uitbuiken op bed, gelukkig hebben ze hier westerse kussens, maar de matrasjes, zelfs met twee extra, zijn voor onze maatstaven nog steeds erg hard.