Tokyo

29-09-2016: Vandaag onze laatste dag in Tokyo. Er was regen voorspeld, dus het plan was om er een museumdag van te maken, maar aangezien gisteren de Tsukiji markt gesloten was, wilden we daar vandaag toch nog even heen. Uteindelijk hebben we slechts tien druppels regen gehad. Eerst ontbijtje bij de bakkerij van Pierre Gagnaire. Hij heeft een restaurant in het hotel met 3-sterren met helaas Japanse prijzen (zijn ‘signature menu’ doet 115€ excl btw, excl service en excl drank), dus we zullen zijn exquise eten niet proeven, maar zijn broodjes (chocoladekoek en croissant d’amandes) smaakten heerlijk. Erna met de metro naar de markt. Wouter zijn metroapp koos een gemakkelijkere route dan de weg die Yozo gisteren nam. We waren er iets voor tienen en kregen een plattegrond mee van een agent en ons erg vriendelijk de weg wees. We hebben eerst even op de gewone markt rondgelopen,, aangezien de vismarkt pas om 10.00 open gaat. Er waren al veel mensen die in de rij stonden om sushi te eten, mmm, dat houden we toch liever voor de lunch. We werden in groepjes binnengelaten op de markt, want ze willen dat de toeristen de werklui niet teveel in de weg lopen. Er rijden een soort heftrucks af en aan met dozen vol met vis die gekocht zijn door winkels en klaar staan om vervoerd te worden. Wat een soorten vis en schelpen hadden ze daar. We kregen ook nog een soort van gesprek, ja ons Japans is nog steeds niet op peil, met één van de verkopers die erg trots was op zijn kogelvis. Dit is in Japan een delicatesse, waar je als kok een vergunning moet hebben om het te bereiden, omdat de vis erg giftig is en dus dodelijk als hij niet goed bereid wordt. Erna zijn we nog over de groentemarkt gelopen. We kunnen ons voorstellen dat de handel in vitaminetabletten in Japan erg groot is, want een appel kost hier twee euro per stuk en een meloen maar liefst 30. Dus gezond fruit eten doen we wel weer als we thuis zijn. We zagen ook nog pompoenen liggen, volgens mij kan nonkel Antoine beter een handeltje opzetten met Japan, want een groot exemplaar was 61 euro, leuke bijverdienste! Erna zijn we nog langs het Kabuki-za theater gelopen. Een voorstelling hebben we maar overgeslagen, aangezien een voorstelling 4 uur duurt en je er geen snars van snapt. Yozo zei dat Japanners het zelfs niet begrijpen. Met de metro zijn we naar het centraal station gereden, om onze JR-railpass te activeren. Het koste wat moeite om het juiste loket te vinden, maar uiteindelijk is het gelukt en hebben we morgen de trein van 10.26 naar Odawara gereserveerd. Erna hebben we daar in de buurt in een shoppingmall gelunchd. Ja, op onze laatste dag zijn we erachter gekomen dat je in elke shoppingmall, en dat zijn er heel veel, veel goede restaurants hebt. We hebben heerlijke sushi gegeten. We hebben nog een stop gemaakt in het Tokyo International Forum, een soort Jaarbeurs, maar dan in een veel mooier gebouw. Met de metro naar Akhibara, de wijk voor de computerfreaks, waar je dood wordt gegooid met manga’s (Japanse strips) en Japanse animatie. Deze wijk is ooit begonnen als zwarte markt voor radio-onderdelen en andere elektronica, nu verkopen ze nog steeds veel elektronica, mobiele telefoons, computers… De kleine winkels staan propvol met spullen, zodat je je kont niet kan keren. Ernaast is het ook bekend van de maid-cafés. Je kan het vergelijken met een soort K3, meisjes gekleed in poppenkleren die met hoge stemmetjes erg kinderlijk spreken. Ondanks dat we sceptisch waren, vonden we dat deze gekte toch ook maar eens in levende lijve moesten beleven. We zijn naar de Hearts of Hearts geweest. We gingen via een achteringang naar de zevende verdieping in een gammele lift. Eenmaal boven werden we verwelkomd door een meisje, die ons met een piephoog stemmetje aansprak. Het bleek een goed commercieel doordacht concept te zijn, per persoon betaalde je vijf euro, eten en drank was relatief duur. Voor de show en foto moest je nog extra betalen. Gelukkig waren er een aantal andere gasten die wel voor de show hadden betaald, dus wij kregen de “show” er gratis bij. Gelukkig kunnen onze K3 meisjes beter dansen en zingen dan deze maid, want anders zou ik de ouders die naar een hele show moeten bekijken beklagen. We hebben wel gelachen, vooral om te zien hoe een aantal andere mannen zich geen houding wisten te geven. We zijn ook nog in een hall met pachenko binnengelopen, wat een herrie. Het is een soort gokautomaat/verticale flipperkast, maar heeft geen flippers en maakt gebruik van een groot aantal kleine balletjes. De speler vuurt de balletjes af in de machine, die vervolgens door een dicht woud van pinnen naar beneden vallen. Als de ballen in bepaalde locaties terechtkomen, leidt dit tot een vermeerdering van het aantal ballen. Het doel van het spel is om zoveel mogelijk ballen te vangen. Als je een slechte dag hebt, dan heb je behalve een hoorbeschadinging ook geen prijs gewonnen. Erna zijn we teruggegaan naar het hotel, waar we onze rugzak hebben ingepakt, want morgen is het een reisdag. ’s Avonds zijn we vlakbij het hotel ramen (Japanse noodlesoep) gaan eten. Het leek op een soort fastfood restaurant. Het was de eerste keer, dus we stonden wat verloren aan de counter. Gelukkig hadden ze een papier, voor onwetende toeristen zoals ons, waar stap voor stap stond opgeschreven hoe een bestelling gaat. Ze doen een soort dikke noedels in een kom en afhankelijk van wat je besteld gaat er sojasaus over, een eitje, gebakken spekjes, bouillon. Zelf kon je er nog fijn gesneden bosuitjes en gebakken uitjes over heen doen. En dan slurpen maar!

Ps. Dit zijn de mogelijkheden tijdens en na een toiletsbezoek😀