Tokyo – Miyanoshita

30/09/2016: Afgelopen nacht begon Wouter zijn jetlag weer op te spelen, dus ik ben toen de wekker ging naar de bakker gelopen om verse broodjes te halen en hebben we in onze hotelkamer ontbeten, zodat hij iets langer kon blijven liggen. Erna met de taxi, ja dat heeft even wat discussie gekost, naar Central station. Leen vond dat we met de metro konden, onze metropas was nl. vandaag nog geldig, maar Wouter zag een tripje in een overvolle metro met de rugzak niet zitten. We werden keurig voor de deur afgezet, nog een nadeel aan reizen met de metro, want dan moesten we het hele station  doorkruisen. Aangezien we gisteren de trein hadden gereserveerd konden we direct doorlopen naar het perron. We waren nog rijkelijk vroeg, dus even gewacht in de wachtkamer. Alles is keurig aangegeven in onze cijfers en letters, dus tot nu toe gaat het erg voorspoedig. Een half uurtje voor die tijd zijn we naar het perron gelopen, waar de trein na een tijdje kwam aanrijden. Alle passagiers die de trein verlieten werden keurig begroet met buiging door zowel de machinist als de schoonmaakploeg in hun roze pakjes. De trein werd in een kwartiertje onder handen genomen, dus het was weer spic en span, erna konden we instappen. De eerste paar kilometers reden we nog niet echt snel, maar eenmaal buiten Tokyo, reden we volle bak. In een dik half uurtje legden we ongeveer 80 km af. Zal Wouter in Japan van zijn scepsis jegens het OV afkomen? In Odawara dienden we over te stappen, maar eerst hebben we nog een volgende treinreservering gemaakt. De juiste trein vinden werd al een stuk moeilijker, aangezien er vaak alleen maar Japanse tekens op de borden staan. Gelukkig kwam er iemand van het personeel op ons aflopen die ons het juiste perron aanwees. Het treintje naar Hakone – Yumoto was een stuk minder luxe en de volgende trein was al helemaal nostalgie: oud, klein en vol met mensen. Tijdens dat ritje moest de machinist er twee keer uit om de wissel te draaien en dan reden we in de andere richting verder de berg op. Het was een erg steil stukje. Na een aantal stops mochten we eruit en liepen we in een minuut of tien naar het Fujiya hotel. Het valt op dat het hier erg groen en bergachtig is en een stuk frisser, ja ons truitje kan uit de rugzak. We waren er rond half één en onze kamer was nog niet klaar. We hebben bij de bakker een sandwich gekocht en een drankje uit de automaat getrokken, bah ik had iets erg vies gekozen, en in de tuin van het hotel opgegeten. Het hotel dateert van 1878 en bepaalde stukken zijn erg oud en sfeervol. Aangezien het nog vroeg in de middag was, zijn we met het treintje richting het Hakone open air museum gereden. Ja ik schrijf richting, want we waren een station te vroeg uitgestapt, waardoor we nog even een wandelingetje extra hebben gedaan. Gelukkig brengt onze wifi met Google maps ons overal. Wouter moppert af en toe omdat je niet goed weet welke kant je moet uitlopen, maar het is toch erg handig, want in ons beste Japans wat vragen is toch erg lastig. Het museum is gebouwd tegen een heuvel, waar vooral moderne kunst in de tuin staat, oa Henry Moore, Rodin, Miró en binnen een expositie van Picasso. Een prachtig museum! Erna met de trein terug naar het hotel, waar we inmiddels in onze kamer konden. De kamer heeft een prachtig uitzicht met een groot raam, wat we na enig uitzoekwerk open kregen, en wat zal ik zeggen, de binnenkant is een beetje gedateerd (jaren 60). Positief is dat we onze eigen privé-onsen hebben in onze badkuip. Het water komt uit de natuurlijke warmwaterbron en is goed tegen reuma, pijnen, ontstekingen, artrose, huidproblemen en maagklachten. Afhankelijk van hoe ver je kamer van de bron ligt, moet je max 10 minuten wachten op je warm water. Onze kamer ligt duidelijk een stuk dichter bij de bron. Helaas we hadden geen tijd meer voor een uitgebreid bad, maar dat kunnen we morgen nog doen. We hadden een reservering laten maken in restaurant Miyafuiji, een sushirestaurant, wat bekend staat om zijn makreel geserveerd op een bedje van rijst. Het was een klein tentje en de gemiddelde leeftijd van kok en bediening was zeker 55 jaar. Het smaakte weer heerlijk.