Tsumago – Magome – Tsumago
03-10-2016: Vandaag stond er een wandeling op de planning, helaas de weergoden waren ons niet gunstig gezind. We hoopten stiekem dat ze in Japan niet zo goed zijn in weersvoorspellingen, maar helaas vandaag had de weather pro wel gelijk. De route is de oude weg tussen Tokyo en Kyoto, waar driehonderd jaar geleden handelaren en samoerai te voet of te paard langs liepen. Zowel Magome als Tsumago waren stadjes die dienden als rustplek waar je kon bijkomen van de zware reis. Eerst gingen we met de shuttle bus naar Magome, waar onze wandeling van 7,7 km vertrekt. De route kan ook de andere kant op gelopen worden, maar de kant van Tsumago op is makkelijker (volgens de Lonely Planet), aangezien je dan minder hoeft te klimmen. Ik vroeg aan de buschauffeur waar de wandeling startte, hij wees me een kant aan, maar het lukte hem niet om het precies uit te leggen. Hij zei direct: “Ik loop wel even mee”. Hij pakt een paraplu, springt uit zijn bus en loopt met ons een paar honderd meter mee, aangezien het regende bood hij ook nog aan dat ik onder zijn paraplu kon lopen. Hij gaat een winkeltje binnen en vraagt waar de wandeling start, een vrouwtje wijst de weg en benadrukt dat het wel drie uur lopen is. Het beginpunt Magome is een redelijk authentiek dorpje, maar heeft wel toeristische uitstraling. We zijn nog een winkel binnengelopen om te kijken om nog wat mee te nemen voor onderweg, maar drie uur zonder eten moeten we wel volhouden. In het begin regende het, maar later werd het toch droog. Het eerste stuk een kilometer of twee was klimmen, oa. langs een mooi uitkijkpunt, behalve vandaag, want het was één en al wolken. Het was behoorlijk zweten met onze regenjas aan. Daarna was het vooral plat en af en toe een stukje afdalen. Je loopt door de bossen, langs bamboo, door kleine dorpjes, langs het water en hier en daar een rijstveld. Het was een eenvoudige, maar leuke wandeling van dorpje naar dorpje. We kwamen weinig mensen tegen (ook geen samoerai), want het reisbureau had aangegeven dat het een wandeling is “alsof op elk moment een samoerai uit de bosjes kan springen”. Na een uurtje kwamen we langs een tradioneel huisje waar we een kopje groene thee, een tomaatje en een stuk kakifruit kregen. De man sprak geen woord Engels, maar Nederland kende hij van de klompen. Ik heb als bedankje nog een zakje snoep gegeven. In Japan is het traditie dat je cadeautjes altijd inpakt en dan mag degene die het krijgt het niet open maken in bijzijn van de gever. Je zag wel dat zijn handen erg jeukten om het open te maken. Ik zag ook nog een kikker van een cm of tien het pad oversteken. Er kwam nog een Japans meisje langs, maar die moest er niets van weten en liep snel door, ja wij wilden wel een foto. Wouter wilde dat ik er dichtbij ging staan zodat je op de foto kon zien hoe groot het beest was. Helemaal relaxt was ik niet. Er zouden in dit gebied ook beren zitten, dus om de paar honderd meter hing er een grote bel, zodat je de beren op afstand zou kunnen houden. Wij hebben geen beer gezien. We kwamen ook nog langs twee watervallen, de mannelijk (bredere ) en vrouwelijke (smallere) versie, net als real life! Toen we bijna bij Tsumago waren, begon het te hozen. We zijn toch maar doorgelopen, aangezien het er niet op leek dat het droger zou worden. In Tsumago hebben we een soort bapao broodje gegeten met diverse vullingen aubergine, walnoot en varkensvlees. Ze werden ter plekke gaar gestoomd. We hebben nog even rondgelopen, maar aangezien het bleef regenen, zijn we maar naar de bushalte gelopen. De shuttlebus kwam pas na drie kwartier, dus even geïnternet bij de halte. Eenmaal aangekomen bij het hotel, zijn we direct naar de onsen gegaan. We worden nog verknochte onsen- gangers, dus we zijn weer helemaal schoon en ontspannen. We hebben een tijdje in de lobby gezeten, want dat is toch wel een nadeel van de Japanese style kamer, je hebt geen fatsoenlijk bankje om in te zitten. Aangezien we toch weer een beetje trek kregen, hebben we een zakje chips gekocht voor bij ons biertje. Ra, ra welke smaak zouden we hebben gekocht. Groene thee? Gelukkig niet, het was wasabi, die mogen ze bij ons ook wel in het assortiment doen. ’s Avonds hadden we weer een zevengangen menu, door onze onhandige ober was het bijna gereduceerd tot zes gangen, want na gang 5 kregen we gang 7, maar een paar minuten later stond hij alweer aan ons tafeltje met gang zes. Er zaten weer mooie kunstwerkjes bij, maar we zijn het erover eens het zal geen sterrenrestaurant worden. We kregen oa Shabu Shabu beef, een soort hotpot en een visje aan een spiesje (geen foto voor de dierenliefhebbers) en gestoomde krab.
Morgen hebben we weer een reisdag, naar Kyoto!
